درمان ضربه مغزی با استفاده از نانولوله‌های كربنی

نانولوله‌های كربنی (CNT) به عنوان حامل‌های دارو برای مقادیر كمی از RNA استفاده شده‌اند، تا مرگ سلول مغزی را بهنگام یك ضربه یا بعد از آن كاهش دهند. موش‌هایی كه تحت این درمان نانولوله‌ای بوده‌اند، در تست‌های مهارت‌های فیزیك بعد از یك ضربه وارده عملكرد بهتری داشتند. پژوهشگران معتقدند كه این درمان می‌تواند در مبارزه با سایر بیماری‌های تخریب عصبی استفاده شود، اگرچه هنوز سوالاتی در مورد ایمنی حامل‌های نانولوله‌ای وجود دارد.

درمان ضربه مغزی با استفاده از نانولوله‌های كربنی

نانولوله‌های كربنی مانند یك حامل دارو برای مقادیر كوچك RNA استفاده می‌شوند تا به جلوگیری از مرگ سلول در مغز بعد از ضربه كمك كنند.

ضربه بعنوان دومین قاتل بزرگ در دنیا شناخته می‌شود. هنگامی كه یك بیمار ضربه می‌خورد، ضربه منجر به جراحت‌های مغزی آسیب‌زا می‌شود. این جراحات باعث فعالیت افزوده آنزیمی می‌شود كه می‌تواند افزایش مرگ برنامه‌دار سلولی را در پی داشته باشد. جلوگیری از این آنزیم منجر به مرگ كمتر عصب‌ها بعد از ضربه می‌شود، كه از لحاظ نظری، می‌تواند به مصدوم كمك كند تا از بعضی از اثرات فیزیكی تضعیف‌كننده مانند دشواری راه رفتن اجتناب نماید. متاسفانه، هدفگیری این آنزیم در محل زخم در داخل مغز بسیار مشكل است.

اكنون، دانشمندانی به رهبری توماسو پیزوروسو از موسسه ملی پژوهشی علوم عصبی ایتالیا، و كوستاس كوستارلوس از دانشگاه لندن فكر می‌كنند كه روشی برای جلوگیری از این آنزیم در داخل مغز یافته باشند

 آنها از CNT‌های چنددیواره‌ی عامل‌دار شده با آمونیوم برای تحویل RNA‌های تداخلی كوچك - اسید نوكلئیك‌هایی كه تجلی ژن را بلوكه می‌كنند - برای توقف تولید آنزیم استفاده كردند. موش‌هایی كه تزریق مستقیمی از مخلوط CNT-siRAN به درون مغز دریافت كردند، عملكرد بهتری در تست‌های بازیابی غذا، بعد از وارد شدن ضربه، داشتند.

پیزوروسو معتقد است كه این كار ثابت می‌كند كه نانوحامل‌ها می‌توانند در تحویل siRAN برای درمان ضربه استفاده شوند. او می‌گوید: "ما نیاز به شیمیدانانی داریم كه نانوحامل‌هایی با بهترین خاصیت زیست‌سازگاری، و بهترین توانایی برای حمل و آزادسازی siRAN به محض ورود به داخل سلول‌ها، تولید كنند." او می‌گوید كه حفاظت عصب‌ها با این روش باید با پژوهش‌های دیگری كه در پی استفاده بهتر از عصب‌های باقیمانده از آسیب ناشی از ضربه هستند، ادغام شود. این ادغام، سلول‌های مغزی بیشتری را حفظ خواهد كرد و باعث خواهد شد كه سلول‌های حفظ شده بهتر كار كنند.

جزئیات نتایج این كار تحقیقاتی در مجله‌ی Proc. Natl. Acad. Sci. منتشر شده است.

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 مهر 1390    | توسط: سیدمحمدامین شاهمرادی    |    | نظرات()